PL
Luigi Galvani, Włoch żyjący w latach 1737–1798, został profesorem anatomii na Uniwersytecie w Bolonii w 1775 r. Podczas swoich badań, eksperymentując z układem nerwowym i mięśniowym żaby, zauważył, że żaba porusza się, gdy metalowe dłuto dotknie martwej żaby. W tym momencie odkrył połączenie elektrochemiczne tworzone przez metal na żywych istotach. Skoncentrował się na tym pomyśle. Swoje badania na ten temat zebrał i opublikował w 1791 r. Badania te wywołały wielkie kontrowersje w świecie naukowym. Volta przedstawiła opinię przeciwko temu ustaleniu. Myślał, że było to spowodowane łukiem metalicznym. W wyniku tych dyskusji zaczęto badać wykonalność elektroterapii polegającej na dostarczaniu prądu stałego do istot żywych.
Alessandro Volta (1745-1827) był pod wielkim wrażeniem pomysłów i dzieł Galvaniego. Rozwinął pomysł, że różne metale mogą mieć zależności elektryczne i z tego związku można wytwarzać energię. Intensywnie pracował w tym kierunku. W wyniku studiów odkrył energię wynikającą z elektrycznego połączenia miedzi i cynku i kontynuował prace nad jej konwersją na energię zmagazynowaną (akumulator). W 1799 roku Instytut Królewski zaakceptował galwaniczne baterie Volty.
Bazując na doświadczeniach Volty, Humphry Davy (1778-1829) zaczął pracować nad reakcjami i wynikami różnych metali o różnych właściwościach chemicznych. Volta w zasadzie skupiła się na energii wydobywającej się ze styków różnych metali. Jednak połączenie dwóch różnych metali spowodowało reakcję chemiczną. I ta reakcja spowodowała rodzaj galwanizacji. W wyniku eksperymentów Davy wyprodukował potas za pomocą baterii galwanicznych z katodą platynową. To doprowadziło go do pomysłu, że jeden metal można pokryć innym.
Michael Faraday, inny brytyjski chemik, który współpracował z Humphrym Davym, zaobserwował w swoich eksperymentach w 1813 r., że prąd stały powstający w wyniku reakcji metali luzem podąża ścieżką prowadzącą do elektrolizy chemicznej i stworzył ku temu podstawy naukowe. Prawo to znane jest jako prawo elektrolizy Faradaya. W świetle tych informacji nadal prowadzi się badania korozji i utraty gęstości różnych metali (ASTM G102).
Pierwszy odnotowany oficjalny eksperyment cynkowania polegający na zanurzeniu żelaza w piecu ze stopionym cynkiem został przeprowadzony przez francuskiego chemika P. J. Malouina w 1742 roku i przedstawiony Francuskiej Akademii Królewskiej.
W 1836 roku inny francuski chemik, Stanilaus Tranquille Modeste Sorel, opatentował metody żelazienia poprzez cynk, czyszczenia 9% kwasem siarkowym i przygotowania powierzchni chlorkiem amonu. Rok później, w 1837 roku, Brytyjski Instytut Patentowy zatwierdził tę metodę. W 1850 roku brytyjski przemysł cynkowniczy wykonywał cynkowanie w ilości 10 000 ton rocznie.
Obszary zastosowania metali ocynkowanych
Kiedy po raz pierwszy wprowadzono cynkowanie, stosowano je do ochrony dużych konstrukcji stalowych przed korozją. W liniach elektroenergetycznych zaczęto stosować stale produkowane szczególnie w trudno dostępnych miejscach, ze względu na zaletę powłoki przedmontażowej i długą żywotność w porównaniu z łatwym rdzewieniem stali. Z biegiem czasu, wraz ze wzrostem wykorzystania stali na świecie dzięki postępowi technologicznemu i łatwości obróbki stali, równolegle wzrosło także cynkowanie.
Wzrost produkcji stali przed latami gorącej wojny doprowadził do rozwoju przemysłu obronnego. Stale rosnąca wydajność wzrosła w związku z różnymi sektorami. USA i wiele rozwiniętych krajów europejskich zrealizowało rewolucję przemysłową przede wszystkim za pomocą stali.
Dziś w Europie znajdują się wspaniałe przykłady konstrukcji stalowych z tamtych lat. I oczywiście prawie wszystkie te stale są ocynkowane.
Od około 150 lat coraz częściej cynkuje się wszystkie rodzaje stali, których skład nadaje się do cynkowania. W dzisiejszych czasach cynkowanie stało się niezbędne w wielu sektorach.