تاریخچه گالوانیزه و فرآیند غوطه وری داغ

لوئیجی گالوانی ایتالیایی که بین سال‌های 1737 تا 1798 زندگی می‌کرد، در سال 1775 استاد آناتومی دانشگاه بولونیا شد و در طول تحقیقات خود هنگام آزمایش روی سیستم عصبی و عضلانی یک قورباغه، متوجه شد که قورباغه با برخورد یک اسکنه فلزی با قورباغه‌ای بی‌جان حرکت می‌کند. در آن لحظه، او اتصال الکتروشیمیایی ایجاد شده توسط فلز بر روی موجودات زنده را کشف کرد. او بر این ایده متمرکز شد. او در سال 1791 تحقیقات خود را در این زمینه گردآوری و منتشر کرد. ولتا نظری مخالف این یافته ارائه کرد. او فکر می کرد که ناشی از یک قوس فلزی است. در نتیجه این بحث ها، امکان سنجی الکتروتراپی با دادن جریان مستقیم به موجودات زنده آغاز شد.

الساندرو ولتا (1745-1827) بسیار تحت تأثیر افکار و آثار گالوانی قرار گرفت. او این ایده را توسعه داد که فلزات مختلف می توانند روابط الکتریکی داشته باشند و می توان از این رابطه انرژی تولید کرد. او به شدت در این راستا کار کرد. او در نتیجه مطالعات خود انرژی حاصل از رابطه الکتریکی مس و روی را کشف کرد و به کار خود برای تبدیل آن به انرژی ذخیره شده (باتری) ادامه داد. و در سال 1799، باتری های گالوانیکی ولتا توسط موسسه سلطنتی پذیرفته شد.

بر اساس تجربیات ولتا، هامفری دیوی (1778-1829) شروع به کار بر روی واکنش ها و نتایج فلزات مختلف با خواص شیمیایی متفاوت کرد. ولتا اساساً بر انرژی ناشی از تماس فلزات مختلف متمرکز شد. با این حال، ترکیب دو فلز مختلف یک واکنش شیمیایی ایجاد کرد. و این واکنش باعث نوعی آبکاری شد. در نتیجه آزمایش‌ها، دیوی با باتری‌های گالوانیکی کاتد پلاتین پتاسیم تولید کرد. این امر او را به این ایده سوق داد که یک فلز را می توان با فلز دیگر پوشاند.

مایکل فارادی، شیمیدان بریتانیایی دیگر که با هامفری دیوی کار می کرد، در آزمایشات خود در سال 1813 مشاهده کرد که جریان مستقیمی که در اثر واکنش های فلزات حجیم ایجاد می شود، مسیری را برای الکترولیز شیمیایی دنبال می کند و پایه علمی را برای این کار ایجاد کرد. این قانون به قانون الکترولیز فارادی معروف است. و خوردگی و افت چگالی فلزات مختلف (ASTM G102) همچنان با توجه به این اطلاعات انجام می شود.

اولین آزمایش رسمی ثبت شده روی آبکاری با غوطه ور کردن آهن در کوره مذاب روی توسط شیمیدان فرانسوی P. J. Malouin در سال 1742 انجام شد و به آکادمی سلطنتی فرانسه ارائه شد.

در سال 1836 شیمیدان فرانسوی دیگری به نام Stanilaus Tranquille Modeste Sorel روشهای آبکاری آهن از طریق روی، تمیز کردن با اسید سولفوریک 9٪ و آماده سازی سطح با کلرید آمونیوم را به ثبت رساند. یک سال بعد، در سال 1837، موسسه ثبت اختراع بریتانیا این روش را تایید کرد. در سال 1850، صنعت گالوانیزه بریتانیا گالوانیزه 10000 تن در سال انجام داد.

زمینه های استفاده از فلزات گالوانیزه

هنگامی که گالوانیزه برای اولین بار معرفی شد، برای محافظت از سازه های فولادی بزرگ در برابر خوردگی استفاده شد. فولادهای ساخته شده به ویژه در مکان های صعب العبور با مزیت پوشش پیش از مونتاژ و عمر طولانی در برابر ویژگی زنگ زدگی آسان فولاد شروع به استفاده در خطوط انتقال نیرو کردند. با گذشت زمان، با افزایش استفاده از فولاد در جهان به لطف پیشرفت های تکنولوژیکی و ماشینکاری آسان فولاد، گالوانیزه نیز به موازات آن افزایش یافت.

افزایش تولید فولاد قبل از سال های گرم جنگ باعث توسعه صنایع دفاعی شد. ظرفیت روزافزون در ارتباط با بخش های مختلف افزایش یافت. ایالات متحده آمریکا و بسیاری از کشورهای توسعه یافته اروپایی انقلاب صنعتی را در درجه اول با فولاد تحقق بخشیدند.

امروزه نمونه های باشکوهی از سازه های فولادی آن سال ها در اروپا وجود دارد. و البته تقریبا تمامی این فولادها گالوانیزه هستند.

تقریباً 150 سال است که انواع فولادهایی که ترکیب آنها برای گالوانیزه مناسب است به طور فزاینده ای گالوانیزه می شوند. امروزه، گالوانیزه برای بسیاری از بخش ها ضروری شده است.